عبادت به كوه حرا كه در شمال‌شرقى مكه واقع شده بود ، مىرفت . در غارى از اين كوه كه هنوز باقى است . در سال 610 م . نخستين‌بار وحى بر پيغمبر ( ص ) نازل شد . حضرت شروع به دعوت مردم براى پرستش خداى يگانه كرد . دعوت وى در مدت چند سال اول پيشرفت چندانى نداشت و تنها عدهء كمى به دين مقدس اسلام مشرف شدند ؛ از آن جمله خديجه و على ابن ابيطالب ( ع ) و ابو بكر و بلال حبشى و ابو ذر غفارى و عثمان ابى عفان و سعد ابن ابى وقاص و زيد ابن حارثه را بايد نام برد . در ابتداى امر ، اجتماعات مسلمانان براى مذاكرات مذهبى سرى بود و آنان گاهى در كوه و زمانى در خانهء يكى از اصحاب پيغمبر دور هم جمع مىشدند . پس از سه سال حضرت رسالت خود را آشكار ساخت و از آنجا كه سرانجام برنامهء دين جديد شكستن بتها بود ، قبيلهء قريش مضطرب شدند و عموى حضرت را مأمور جلوگيرى و سرزنش وى كردند . ولى چون از اين راه نتيجه‌اى عايد آنها نشد ، حضرت را مورد طعن و لعن قرار دادند و وى را به قتل تهديد كردند . كار مخالفت آنان به جايى رسيد كه به صوابديد حضرت ، عده‌اى از مسلمانان از راه دريا به حبشه مهاجرت كردند و تحت حمايت نجاشى پادشاه حبشه كه پيرو دين مسيح و از جهت ايمان به خدا به مسلمانان نزديكتر بود قرار گرفتند . اين جمعيت كه تعداد آنها بالغ بر 83 تن بود ، به مهاجرين معروف شدند . در همين ايام حمزه ، عموى آن حضرت مسلمان شد و ديرى نگذشت كه عمر ابن خطاب كه از متنفذين عرب بود به دين مقدس اسلام مشرف شد و اسلام آوردن اين دو باعث رونق اسلام شد . با اين اوصاف ، مخالفان باز هم دست از آزار مسلمانان برنداشتند . حتى نسبت به هم متعهد شدند كه روابط اجتماعى خود را به‌طور كلى با بنى هاشم و بنى مطلب قطع كنند . در سال 617 م . عهدنامه‌اى را كه در اين زمينه بين آنان منعقد شده بود ، به ديوار كعبه آويختند . در نتيجهء اجراى مفاد قرارداد مذكور ، روزبه‌روز عرصه بر مسلمانان تنگتر شد . در سال دهم بعثت ، خديجه و ابو طالب وفات يافتند . مرگ اين دو كه از حاميان بزرگ پيغمبر ( ص ) بودند ، باعث تأسف وى شد . چون اقامت در مكه براى پيغمبر ( ص ) خالى از اشكال نبود ، به شهر طائف كه در دو فرسنگى جنوب مكه بود رفت ؛ به اميد آنكه در آنجا يارانى پيدا كند . حضرت از اهالى طائف مخصوصا از بزرگان